Vandaag gaan Adama en ik naar Farafenni. Ik wil heel graag de school bezoeken waar Adama de dozen met onder andere speelgoed van mijn voormalige buren heeft gebracht eerder dit jaar. Ook wil Adama mij een community laten zien waar grote behoefte is aan watervoorziening. En natuurlijk is het leuk om Adama’s moeder en broer te zien in Farafenni!

We vertrekken heel vroeg om op tijd bij de ferry te zijn. We gaan met de auto over en dat betekent lang wachten. Des te vroeger we er zijn, des te meer kans dat we niet achteraan komen te staan.
Aangekomen bij de ferry blijken we redelijk op tijd te zijn en kunnen we al snel het terrein van de ferry oprijden. Het lijkt erop dat we de eerstvolgende ferry hebben, het vroege opstaan wordt beloond!
Als ik een rondje ga lopen om mijn benen te strekken, vraagt een Engelse toerist mij hoe laat de ferry komt. Ik leg hem uit dat niemand dat weet, er is geen vaarschema. Enigszins beteuterd kijkt de man mij aan, hij hoopte toch wel graag te horen hoe lang hij nog moet wachten. Tja helaas, ik zou het ook willen weten maar zo is het nu eenmaal. Wel zie ik in mijn ooghoek de ferry aankomen en als ik hem dat vertel dan kijkt hij een stuk gelukkiger. Tja, wij toubabs, we zijn dat wachten ook gewoon echt niet gewend. “You are very organised” zegt men hier en dat is zeker waar.

We hebben inderdaad de 1e ferry en na aankomst in Barra rijden we door naar Farafenni. We hebben 2 dames in de auto die ook die richting op moeten, dus we rijden gezellig met z’n vieren door het Gambiaanse binnenland. Mooi is het toch, die mangroves, de weidsheid, en ook de bossen. Er steken wat apen over en we moeten regelmatig stoppen voor overstekend vee. Ondanks dat heeft Adama goed door kunnen rijden en zijn we snel in Farafenni. We doen boodschappen voor de lunch die ik met Falou en zijn moeder klaarmaak. Heerlijk is het: veel groente, schapenvlees en rijst. Na de lunch is het tijd voor voetbal, Senegal moet spelen! Ik heb in Nederland niets van het voetbal meegekregen, maar hier al aardig wat wedstrijden gezien. Gambianen houden van voetbal!
Senegal is het laatste Afrikaanse land dat zich nog kan kwalificeren voor de volgende ronde, en dat levert goede discussies op. Hoe komt het toch dat Afrika nooit ver komt in de World Cup, op enkele uitzonderingen na? Er zijn echt wel goede spelers en Afrikanen spelen veel voetbal dus er zou toch potentie moeten zijn? Uiteindelijk is de conclusie dat het een combinatie van geld en de Afrikaanse mentaliteit is. Ik denk dat ze daar gelijk in hebben. Maar iedereen is ook eensgezind dat “soon” dat vast gaat veranderen, het heeft gewoon tijd nodig.

Senegal verliest helaas de wedstrijd en Afrika speelt niet meer mee. Mooi om te zien hoe makkelijk iedereen hier mee omgaat. Verloren en uit de wedstrijd? “Ze speelden ook niet goed”, is eigenlijk het enige dat gezegd wordt. Over naar de orde van de dag. En dat is natuurlijk ook meer dan logisch: als je elke dag moet overleven dan is een voetbalwedstrijd verliezen wel het laatste waar je je druk om maakt.

We hebben de lunch gehad, we hebben voetbal gekeken: het is tijd om naar de school te gaan!