Na het bezoek aan de school rijden we naar de community die Adama mij wilde laten zien. Deze ligt net buiten Farafenni op een mooi stuk grond waar landbouw activiteiten worden gedaan door de bevolking. Er wonen meerdere mensen en 1 van de bewoners komt op ons af en stelt zich voor als “dorpsoudste”. Samen lopen we door de community en hij vertelt ons hoe groot de problemen hier zijn. Er zijn 2 diepe putten en dat is de enige watervoorziening die er is. put-2Hier moeten vele gezinnen dagelijks hun water uit halen, water wat van slechte kwaliteit is. Veel kinderen en baby’s hebben diarree en verliezen daardoor ook nog meer vocht. Met het aankomende regenseizoen neemt ook de kans op malaria toe, dus nog meer risico voor de mensen om ziek te worden. Ik kan alleen maar denken dat het schandalig is hoe mensen moeten leven en dat wij dat allemaal maar gewoon toestaan en normaal vinden. Water is onze eerste levensbehoefte, en datzelfde water is voor deze mensen een noodzaak en een bedreiging. Het is diep treurig.

Als we doorlopen worden we lachend begroet door 2 vrouwen. “How are you? I’m fine” gaat het over en weer. 1 van de vrouwen draagt een piepklein baby’tje in haar armen en voor ik het weet ligt het bij mij in de armen. baby-waterWat een lief en schattig meisje en ze blijft ook lekker doorslapen. “You take it with you to Holland”, zegt de vrouw en ze lacht erbij. Het is een grap, maar er schuilt ook de ernstige waarheid in. De toekomst van dit baby’tje is uiterst onzeker en deze baby is vast niet het enige kindje in het gezin waar voor gezorgd moet worden. Uiteraard wil deze moeder haar kind niet weggeven, ze wil wel het allerbeste voor haar kind en haar gezin.

 

De dorpsoudste laat ons de 2e put zien. Ik moet echt helemaal voorover buigen om het water te zien. De pputut is echt heel diep en het water staat heel laag. Dat betekent nog meer kwalitatief slecht water en het is erg zwaar om het water uit de put te trekken. Deze community heeft een borehole en een waterpomp nodig, zodat iedereen schoon water uit de kraan kan halen. Ik vertel de dorpsoudste dat ik helemaal niets kan beloven, maar absoluut mijn best zal doen hier sponsors voor te vinden.

We lopen terug en nemen afscheid van de dorpsoudste. Hij gaat direct weer aan het werk op zijn land waar op ouderwetse wijze een paard aan het ploegen is. Mooi plaatje is het hier, het echte Gambiaanse platteland.