Na het indrukwekkende bezoek aan de community besluiten we bij the King of the Lamin’s langs te gaan om op adem te komen. Lamin is momenteel meer in Farafenni dan in Kombo, hij is drulamin-en-zijn-winkelsk met het bouwen van 2 winkelpandjes in zijn compound. Zijn compound en dus de winkelpandjes liggen aan de doorgaande weg, wat betekent dat hij ze voor een leuk bedrag kan verhuren. Hij wil in 1 van de pandjes een restaurant beginnen en de andere verhuren aan wie het maar wil huren van hem. De bouw schiet aardig op en zal “soon” klaar zijn.

Zijn beide zoontjes, Lamin en Mohammed, komen op me af rennen als ik de compound binnen loop. De oudste, Lamin, is een echte knuffelkont en niet bij me weg te slaan en ook Mohammed, die eigenlijk altijd heel stoer doet, eist zijn stukje schoot op. kleinelaminmohamedHet is broeierig warm, en met 2 kinderen op schoot plak ik bijna vast aan mijn stoel. Het maakt me niets uit, het is heerlijk ze te zien en het zijn echt goede jongens. Er is een voetbalwedstrijd aan de gang en gezamenlijk kijken we de wedstrijd op een kleine zwart-wit tv. Het beeld is niet erg scherp en door het zwart-wit is het bijna niet te zien wie er scoort, maar het maakt niet uit. BelgiĆ« blijkt te spelen en iedereen is spontaan supporter omdat BelgiĆ« het buurland van Nederland is. En gelukkig winnen “we”!

Bij Lamin is vanmiddag iemand aan komen lopen die op zoek was naar een slaapplaats voor de nacht. Lamin heeft hem een bed aangeboden en deze “stranger” zit gezellig te praten met de mensen in de compound. Niemand weet hoe hij heet en dus blijft hij de “stranger”. Hij gaat de volgende dag terug naar Bakau vertelt hij, waarop Adama hem aanbiedt met ons mee te rijden. We moeten immers toch allemaal naar Barra voor de ferry naar Banjul. De stranger neemt het aanbod graag aan en vermeldt dat hij connecties heeft op de ferry. Als we morgenochtend vroeg vertrekken, dan zal hij zorgen dat we niet lang op de ferry hoeven te wachten. Ik ben benieuwd!

Vroeg vertrekken betekent in dit geval 4.00 uur ’s ochtends. Ik heb misschien 2 uur geslapen als mijn wekker gaat. Het was warm en klam vannacht en er was geen stroom dus ook geen ventilator. Het duurt dan ook niet lang voordat ik in de auto weer in slaap val.
Als we in Barra aankomen ben ik zeer benieuwd naar de connecties van de stranger. De rij voor de ferry is erg lang en ik zie ons al de hele dag in Barra wachten tot we eindelijk op de ferry kunnen stappen. Maar de stranger blijkt echt geweldig: hij praat met wat mensen en voor we het weten staan we vooraan in de rij en hebben we de 1e ferry naar Banjul! Ik ben perplex over hoe snel dit ging, en ook Adama weet even niet wat hem gebeurt. De high fives en “thank you so much” en “you are the best” klinken door de hele auto. De stranger is trots op zijn werk en geeft Adama het telefoonnummer van zijn connectie. “No more waiting for the ferry for you anymore” zegt de stranger.
Het is natuurlijk een typisch voorbeeld van corruptie en de vraag is wie hier corrupt is. Is dat degene die geld aanneemt om mensen voor te laten gaan of is dat de overheid? Uiteindelijk blijft het een feit dat werknemers te weinig verdienen om aan tot het eind van de maand rond te komen waardoor corruptie in de hand gewerkt wordt. En dat is uiteindelijk de verantwoordelijkheid van de overheid. Daarmee wil ik niet zeggen dat de overheid corrupt is, uiteindelijk zijn ook hun middelen maar beperkt.
Bij de checkpoints onderweg gebeurt hetzelfde: politie agenten vragen om geld voor thee. Voor ons niet te begrijpen dat een politieagent om geld zou vragen. Maar denk je maar in: de hele dag in de brandende zon op wacht staan en aan het einde van de maand nog niet voldoende geld hebben om je gezin van te onderhouden. Ik wil niets goed praten, maar ik wil wel graag begrijpen waarom mensen de dingen doen die ze doen.

Uiteindelijk rijden we dus om 7.30 uur Banjul uit richting Kololi. We zijn nog steeds verbaasd over hoe snel we deze trip hebben kunnen doen. Als we de stranger afzetten bij zijn huis in Bakau, weten we niet hoe vaak we hem moeten bedanken. Hij doet het af met “it’s normal”, maar geniet ook wel zichtbaar van zijn succes.
Wat heerlijk zeg, de hele dag nog voor me! Mijn laatste hele dag, want morgenavond moet ik helaas weer terug naar Nederland. Nog maar volop genieten dus!