Vandaag is mijn laatste dag en ik moet Tim de kleermaker nog ontmoeten. Hij heeft een tas en een dekbedovertrek voor mij gemaakt en ik wil dit promoten als souvenirs voor de toeristen. De stof voor het dekbedovertrek hebben we in Banjul gekocht. Omdat ik 100 % katoen wilde hebben, kostte het wat moeite om de stof naar mijn smaak te vinden. Het was erg warm die ochtend en Tim en ik hebben half Banjul doorgelopen om de juiste stof te vinden. Uiteindelijk hebben we gevonden wat ik zocht en vandaag komt Tim het brengen. Ik heb Tim gezegd dat ik om 17.00 uur naar het vliegveld moet vertrekken. Eigenlijk moet ik pas om 18.00 weg, maar Tim is meer van de Gambiaanse tijd dan van de Europese, dus ik neem het zekere voor het onzekere.
Zowel Adama als ik hebben Tim al meerdere keren gezegd dat hij echt een goede kleermaker is, maar dat hij moet leren op tijd te komen. Het gaat ook wel beter, want om 16.45 uur komt hij aanlopen. Toch op tijd?!

Tim heeft een strandtas gemaakt en ik ben heel blij met zijn werk. De tas is gevoerd en netjes afgewerkt. Ook het dekbedovertrek is echt mooi geworden. “You choose very good material” zegt Tim en ik zie dat hij zelf ook echt blij met het resultaat is. Ik beloof hem een foto te sturen als ik het dekbed in gebruik neem.

Dan is het tijd om naar het vliegveld te gaan. Onderweg stoppen we om wat te eten te halen en we kiezen voor schapenvlees van de grill. Hartstikke lekker, maar wel erg spicy! Ik houd van pittig eten, maar dit was wel erg pittig. Zelfs Adama en Tim klagen erover, dus het ligt niet aan mij!
Het is niet druk op het vliegveld, ik ben wat laat en ik kan zo doorlopen naar de check-in.
Als ik mijn koffer kwijt ben, neem ik afscheid van Adama en Tim, uiteraard met de linkerhand en een dikke knuffel. Soon back! Adama drukt mij nogmaals op het hart dat hij weer heel hard wil werken het aankomend seizoen, hij hoopt echt dat er weer veel mensen hun trips via gambiaexperience.nl gaan doen. En ik hoop heel hard met hem mee. Hij heeft de business hard nodig en het geeft hem ook veel energie. “Work is my nature” roept hij altijd en zo ken ik hem ook. Geen werk hebben is voor geen mens goed.

We zwaaien tot ik de douane door ben en dan staat de VIP koning ineens achter me. Ik heb hem weer niet kunnen bezoeken, op de dagen dat hij niet hoefde te werken, was ik in Farafenni. Leuk dat ik hem dan nu nog even zie. We gaan buiten op het terras zitten en praten wat over en weer. Het gaat redelijk goed met hem en zijn familie. Zijn huis lijkt nu echt bijna klaar te zijn, hij hoopt eind december met zijn gezin te kunnen verhuizen. Dat zou toch geweldig zijn, en sneller dan hij eerder had verwacht. Fijne kerel is het, en ik hoop dat zijn huis eind december ook echt klaar is.

Na ook hem de linkerhand geschud te hebben, is het tijd om richting vliegtuig te gaan. Altijd weer lastig, ik heb eigenlijk al heimwee als ik nog in het vliegtuig terug moet stappen. Maar goed, vast en zeker “soon back”!