Het is warm onderweg, je merkt dat we verder van de kust vandaan zijn. De rit naar Farafenni duurt ongeveer 4 uur, dus we hebben nog wel even te gaan. Iets wat totaal niet erg is, het landschap is mooi en ik heb weer genoeg indrukken om op mij in te laten werken.

touba-farafenni touba-farafenni1 touba-farafenni2 touba-farafenni4

We rijden door kleine dorpjes en nemen af en toe een lifter mee. Als we door letterlijk the middle of nowhere rijden horen we allebei tegelijk een geluid aan de auto wat niet hoort. Adama stopt de auto en samen met de lifter checken we wat er aan de hand is. Er komt een brommer voorbij rijden die direct stopt en vraagt of hij kan helpen. Wat zijn de mensen toch aardig en lief, dat zien we in Nederland toch niet vaak.
De uitlaat blijkt los te zitten en de 3 mannen halen deze onder de auto vandaan. Ik doe een sanitaire stop en bedenk hoe we dit moeten oplossen. Teruggekomen bij de auto zitten Adama en de lifter in de auto op mij te wachten. De uitlaat ligt in de kofferbak, we rijden zonder uitlaat verder. Tja, dat kan natuurlijk ook! Niet heel goed voor de auto en het benzinepeil zal snel gaan zakken, maar ja, we hebben niet veel andere keus.
Het lijkt wel of we in een monstertruck rijden, zoveel herrie maakt de auto zonder uitlaat. Ik bedenk mij dat ik niet veel CFA meer heb en ook Adama heeft geen Senegalees geld meer. We moeten het dus met deze benzine redden tot we weer in Gambia zijn. Spannend, want het benzinepeil is niet al te hoog meer…

Sneller dan verwacht komen we weer in Koalack aan, tevens de eindbestemming van de lifter. We hebben nog niet gegeten maar gunnen onszelf ook geen tijd om te gaan lunchen. Bij een benzinepomp koop ik van de laatste CFA water en chips, daar moeten we het mee doen tot aan Farafenni. Het is warm en de rit is mooi maar vermoeiend. Ik ben dan ook blij als we de zendmasten van Farafenni zien, we zijn er bijna! En nog belangrijker, we hebben het gered met de benzine!

Bij de Senegalese grensovergang moet ik mijn paspoort weer laten zien en ik krijg een uitreisstempel. Er kan nog net een “bonjour” en “au revoir” vanaf, het is erg formeel hier. Hoe anders is bij de Gambiaanse grensovergang! Als ik het kantoor binnen loop, word ik ontvangen met “Hi, how are you, welcome to the Gambia!”. Mijn paspoort wordt gestempeld en met een “enjoy your stay with us!” kan ik het kantoor weer verlaten. Welkom terug, het voelt echt als thuiskomen, zeker met dit ontvangst.
We rijden naar de compound van Adama’s moeder waar we door Fallou, Adama’s broer, worden opgewacht. Ik krijg een dikke knuffel van hem, goed hem weer te zien. Als we de compound binnenlopen staat Adama’s moeder te dansen van blijheid: ze is blij ons te zien en haar favoriet heeft gewonnen met het kampioenschap worstelen in Senegal. Haar dag kan niet meer kapot!

Senegal was top, maar nu is het fijn weer “thuis” te zijn!