brugNa 5 dagen Senegal en Farafenni, is het tijd om weer terug te gaan naar Kololi. We moeten de oversteek maken met de ferry, dus dat betekent op tijd vertrekken. De brug bij Farafenni is bijna klaar, volgende week maandag wordt deze officieel geopend in aanwezigheid van zowel de Gambiaanse als de Senegalese president. Voor nu zijn we dus nog afhankelijk van de ferry.

De laatste keer dat ik deze oversteek heb gemaakt was vorig jaar april, samen met mijn vader. Vijf uur hebben we moeten wachten tot Adama uiteindelijk de auto de ferry op kon rijden. Dat was niet erg, er is altijd voldoende te zien. Maar nu zou het toch wel fijn zijn als we sneller aan de overkant zijn. Adama heeft voorzorgmaatregelen genomen: hij heeft gisteravond al een ticket gekocht zodat we deze ochtend niet in die rij hoeven te wachten. Fallou weet een binnendoor weg naar de ferry en als we echt vroeg vertrekken dan zou het zomaar kunnen dat we vooraan staan als de 1e ferry vertrekt. Aan de voorbereiding kan het niet liggen!

Om 6.00 uur stappen we in de auto. Fallou gaat mee om de binnendoor weg te wijzen en via sluiproutes staan we binnen 15 falou-en-adamaminuten bij het hek van de ingang van de ferry. Adama laat zijn ticket zien, het hek gaat open en we mogen doorrijden. We zijn de 1e auto en staan dus vooraan. Vroeg opstaan en een goede voorbereiding loont. Uitgelaten maken we een foto van ons drieën, hoe blij kan een mens zijn!
Intussen wordt het drukker en zien we de rij met auto’s groeien. Het is vroeg en nog best fris. Ik draag een korte broek, een t-shirt en een vestje, dat zou toch genoeg moeten zijn.  “How can I feel cold, I am in Africa!”, zeg ik tegen Adama. Hij kijkt naar wat ik aan kleding aan heb en zegt “of course you are cold, look at you, your legs are outside”. Hij hoort het zichzelf zeggen en als ik heel hard begin te lachen geeft hij toe dat dit wel erg basic Engels is. Hij moet er zelf ook hard om lachen. Die houden we erin!

Dan gaat de slagboom open en mogen we de ferry op rijden. We springen in de auto, vooraan staan betekent niet dat je automatisch als eerste de ferry op kan rijden. Hier geldt het recht van de sterkste. En het ongelooflijke gebeurt: de auto start niet! Na alle kilometers die we hebben gereden geeft uitgerekend nu de accu van de auto het op. De auto’s naast ons pakken hun kans en rijden de ferry op. Ik zie het al helemaal gebeuren: als 1e in de rij staan en letterlijk de boot missen omdat de auto niet start.
Gelukkig zijn er altijd behulpzame mensen en al gauw staan er meerdere mannen achter de auto. Ze duwen tot de motor aanslaat en Adama de ferry op kan rijden. Pff, gelukkig!
Snel nemen we afscheid van Fallou en dan vertrekt de ferry naar de overkant, Soma. Adama laat de motor draaien, het gaat hem niet gebeuren dat de auto straks de ferry niet af kan rijden.
Zonder problemen komen we aan in Soma. Op naar de laatste 160 kilometer van deze bijzondere en geweldige trip!