Tim stapt dus de compound binnen en is verrast mij te zien. Mijn relatie met Tim is er 1 van ups en downs. Tim is een geweldig goede kleermaker, hij heeft mij voorzien van mooie en stevige tassen, rokken, beddengoed en jasjes. Tim is echter ook heel slecht in het nakomen van afspraken en het bewaken van tijd. Zo heeft hij voor Simone een jurk gemaakt waar hij ruim een week over heeft gedaan en welke hij steeds opnieuw moest uithalen omdat de maat niet goed was. Tim geeft vaak een tijd af die niet haalbaar is en komt dan dus ook vervolgens zonder bericht zijn afspraken niet na. Ik heb tijdens mijn laatste reis een heel pittig gesprek met hem gevoerd en hem ook uitgelegd dat hij Adama, degene die hem met mij in contact heeft gebracht, ten schande maakt. Het is dankzij Kinnet dat Tim nu toch weer de kans krijgt te laten zien wat hij kan. Kinnet weet dat Tim erg goed werk kan leveren en zij heeft Adama gevraagd Tim een nieuwe kans te geven. “He is a good tailor, it’s just that is mind is spoiled”. Een zin die te pas en te onpas gebruikt wordt hier in Gambia als iemand iets doet wat niet klopt of zijn of haar afspraken niet nakomt.

Tim krijgt dus een nieuwe kans. Ik heb 2 patronen stoffen en hij gaat er een jurk, een broek en een hemdje van maken. “Before 12 o’clock tonight you will have it”. Dit is dus zo’n typisch voorbeeld, het is inmiddels 17.00 uur, er moet nog gegeten worden en attaya gedronken worden, dat red hij dus nooit. Ik leg hem uit dat hij geen haast moet maken, ik vertrek maandag en eventueel kan Simone het ook voor mij meenemen, zij komt in april. “No need to rush Tim, I need you to do a good job”, druk ik hem op het hart. Hij blijft erbij dat het vanavond 12.00 uur wordt, ik ben benieuwd….

Tim is in zijn family compound in Farafenni gestart met kippen houden en komt even later een kip brengen voor het diner van vanavond. Ik ben gek op kip, maar als ik de levende kip zie zeg ik “oh no, I see it alive now and later I will eat it!” Modou lacht hard en zegt dat ik hypocriet ben en daar heeft hij natuurlijk gelijk in. Adama heeft in de tussentijd groente en kruiden op de markt gehaald en ik begin met het snijden van de groenten. Modou neemt de kip onder handen en ik kijk maar niet wat hij ermee doet. Voor ik het weet zijn hij en Tim de kip aan het plukken en aan het schoonmaken.

Ik snijd de aardappels tot friet en Adama en Modou bakken deze in de hete olie op het vuur. Vervolgens is de kip aan de beurt, Tim heeft zichzelf tot chef kip bakken benoemd vanavond. Het is intussen 21.00 uur en hij heeft de naaimachine nog niet aangeraakt, dus die deadline van 00.00 uur vanavond gaat hij echt niet redden. Tim, Tim, ga je het ooit leren?

We hebben een heus kampement buiten waar we groenten snijden, koken, attaya maken en gezellig samen kletsen. Adama’s moeder zit binnen tv te kijken, ze is verslaafd aan soapseries uit Senegal. Ze is ook een beetje doof aan het worden dus de tv staat heel hard. Verderop wordt een feestje gegeven met hele harde muziek, voor je rust moet je niet op zaterdagavond in Farafenni komen 😉.

Als het eten klaar is, wordt de kip, de groente en de friet mooi op 1 grote schaal gelegd. Bon appetit! Het smaakt echt lekker, verser dan deze kip kan je geen kip eten. Adama weet dat ik gek ben op kip en dus wordt mij heel veel toegeschoven. Na het eten ruimen we gezamenlijk op en binnen 10 minuten lijkt het alsof ons kampement nooit heeft bestaan. Het is intussen 23.00 uur en ik wens Tim heel veel succes. Hij lacht wat en gaat er als een haas vandoor. We gaan het meemaken!

Ik ga samen met Adama en Fallou de community bezoeken waar ik vorig jaar ben geweest. Deze community heeft een waterpomp gesponsord gekregen die al snel kapot was. Ik wilde vorig jaar fundraising gaan inzetten om de pomp te laten repareren, maar dat mocht niet van de sponsor. Gelukkig blijkt de pomp nu gemaakt te zijn en is er weer water in de compound. Wij bezoeken vanavond de dorpsoudste van deze community, Uncle genoemd (zijn echte naam is mij volledig onduidelijk gebleven). Als we bij zijn compound aankomen hoor ik Adama en Fallou zeggen: “he finally has power”. Het licht van de lamp en de tv komt ons tegemoet. Hier is stroom hebben niet vanzelfsprekend. De community ligt net buiten Farafenni en de aanleg van stroom heeft enige tijd geduurd. Maar duidelijk is dat Uncle nu stroom heeft! De televisie staat buiten en daarvoor liggen heel wat kinderen te kijken en te slapen onder dekens. De mannen en vrouwen hebben een stoel en voor ons wordt een bank naar buiten gedragen. Het lijkt wel een bioscoop! “Do we need to pay for our ticket?” vragen we gekscherend waarop Uncle roept dat wij meer dan welkom zijn en echt geen entree hoeven te betalen.
Er heerst een vredige sfeer in de compound. Wie tv wil kijken doet dat, wie wil slapen doet dat en wie wil praten doet dat. Uncle’s vrouw komt naar buiten met een piepkleine baby en geeft hem de borst. Zijn koeien lopen los in de compound en af en toe moet Uncle ze wegjagen bij de slapende kinderen. Als je dit zo ziet, dan besef je hoe eenvoudig het leven kan zijn. Een mooi gezin, tv om te kijken op zaterdagavond, een lampje dat je bij schijnt en je koeien voor de melk en het vlees. Uncle ziet er dan ook uit als een tevreden man, en terecht!