Belofte maakt schuld en deze schuld los ik graag in. Vanavond bezoeken we Bakary en zijn familie. Bakary komt oorspronkelijk uit Farafenni en is voor de “industrie” verhuisd naar Kombo. Hij heeft een workshop waar alle disciplines voor auto-onderhoud aanwezig zijn: de 1 kan autospuiten, de ander is handig met motoren, weer een ander kan meerdere sloopauto’s volledig ombouwen naar een goed functionerende auto, kortom zijn workshop is van alle markten thuis.
Bakary woont met zijn familie in een klein huisje in een compound vlakbij Kololi. Hij heeft 3 zonen en, daar kom ik nu achter, is de trotse vader van een 6 maanden oude dochter. Ik heb voor zijn jongens een voetbal meegenomen en die wordt met veel enthousiasme in ontvangst genomen. Pa, de kleinste van het stel, eigent zich de bal toe en laat in huis zien wat voor kunstjes hij kan. Zijn oudere broers moedigen hem aan en hij gaat steeds meer stralen. Als hij een bepaald kunstje eindelijk goed onder de knie krijgt, krijgt hij een groot applaus van ons allemaal. Hij duikt van enthousiasme bij Adama op schoot, zo blij is hij met zijn prestatie en het applaus.

De middelste zoon, Ibrahim, kruipt tegen mij aan. “Anty, can I see your phone?”, vraagt hij. Wat lief, geen toubab, maar Anty! Ik geef hem mijn telefoon en vol bewondering kijkt hij mijn foto’s. De meeste foto’s zijn van Gambia dus herkenbaar voor hem. Als hij mijn neefjes en nichtje ziet, wijst hij op de foto “Are these your kids?” Ik leg hem uit dat dit mijn broers kinderen zijn, en dat ik geen kinderen heb. Dat laatste blijft levert bij de Gambianen en ook voor deze kleine Ibrahim altijd een frons op: geen kinderen, hoe kan dat nou? Mijn standaard antwoord is dat ik heel veel kinderen in Gambia heb waar ik graag lief voor wil zijn en dat antwoord levert dan altijd weer een glimlach op,

Ibrahim heeft de camera op mijn telefoon ontdekt en ik word minstens 100 foto’s rijker. Zijn vader, zijn zusje, zijn moeder, zijn broertjes, Adama en ik, iedereen moet op de gevoelige plaat. De oudste broer kijkt het allemaal aan, hij is 11 en in de leeftijd dat hij zijn broertjes stom vindt. Maar als hij op de foto moet, dan gaat hij er toch echt even goed voor staan.

bakary-2  

Bakary’s vrouw heeft eten klaargemaakt en Adama en ik krijgen een aparte schaal. Het is natuurlijk veel te veel en ik doe echt mijn best, maar opeten gaat mij nooit lukken. Na het eten is daar de gebruikelijke attaya die Bakary in huis gemaakt heeft. Het blijft voor mij toch altijd moeilijk om te zijn hoe men hier met vuur omgaat. Ik ben zelf ontzettend bang voor brand en hier is vuur in huis maken heel gewoon. Ook als daar 3 drukke kinderen omheen rennen.

Het was vandaag fris en bewolkt. Regen is in maart niet echt gebruikelijk, maar nu komt het toch echt met bakken uit de hemel. Ik ben hoogst verbaasd en daar is iedereen dan weer verbaasd over. “You know what rain is, you are from Holland!” zegt Adama. Dat is zeker waar, maar regen in maart in Gambia is mij vreemd. “It can happen” is Adama’s logische verklaring en daar is alles mee gezegd.

Ibrahim is uitgespeeld met mijn telefoon en geeft deze weer terug aan mij. “Thank you very much” zegt hij plechtig. Ik heb Bakary’s familie eerder bezocht en zijn kinderen zijn echt heel beleefd en goed opgevoed. Als we weggaan zegt hij wel 3 keer “Thank you” en ik verzeker hem dit ik het ben die hem moet bedanken voor zijn fijne gezelschap.
Dikke knuffels voor iedereen en dan vertrekken we. Wat een ontzettend lieve en fijne mensen zijn dit toch!