De 2 weken zijn weer voorbij gevlogen ze waren weer geweldig. We hebben veel nieuwe ideeën bedacht en trips gedaan die allemaal in de smaak gaan vallen bij de toeristen, daar zijn we zeker van!

Ik krijg ’s ochtends al een sms van TUI dat de vlucht vertraagd is. Het blijkt nogal hard te waaien in Nederland dus veel vluchten zijn geannuleerd of later vertrokken. TUI heeft mij vorige week al geïnformeerd dat het Corendon is die mij naar huis vliegt. De Boeings 737 MAX mogen niet meer landen in het Europees luchtruim en TUI vliegt vanaf Banjul naar Amsterdam en terug met deze vliegtuigen.
Voor TUI een beste strop denk ik, voor mij om het even wie mij naar huis vliegt.

Mijn koffer is gepakt en ik verlaat Jongoma guesthouse. Ik ga nog even snel langs Claudette om haar gedag te zeggen en dan rijden we naar Wellingara om Kinnet gedag te zeggen.
Als ik haar compound binnen loop, roept ze “Maikel, what are you doing, you go back and leave me here?” Ze lacht en wens mij een goede vlucht en natuurlijk “Greet mom and dad for me”. Ik wens Kinnet alle goeds en sterkte en “we keep in touch” en moet helaas snel weer in de auto stappen. Ondanks de vertraging moet ik toch op de normale tijd op de airport zijn en het verkeer is druk. Uiteindelijk komen we ruim op tijd op het vliegveld aan.
Volgens mijn boarding pass is het vliegtuig niet vertraagd, maar echt duidelijk is het niet. Gelukkig heeft de VIP koning dienst en hij gaat op onderzoek uit. “The plane is not delayed”, zegt hij als hij terugkomt. Ik ga dus toch maar op de aangegeven tijd de douane door, uiteraard na Adama een dikke knuffel en de linkerhand te hebben gegeven. “Doei doei, we bellen” roept hij, hij doet erg zijn best een beetje Nederlands te spreken.

Het vliegtuig is er nog niet, dus ik ga nog even heerlijk in de zon op het terras zitten. Het was echt weer erg fijn om hier te zijn. Ik heb weer zoveel warmte en genegenheid gekregen van alle mensen hier. Lamin the bike man die na het eten naar de winkel loopt om water voor mij te kopen, Kinnet die ondanks haar verdriet altijd vraagt hoe het met mij en mijn ouders is, Bakary en zijn familie die mij met open armen ontvangt, de mensen op Baobab Island die ons wachten op de bandenwissel zo aangenaam mogelijk hebben gemaakt, alle lunches die mij zijn voorgeschoteld waarbij “Maaike eat, eat” altijd de boventoon heeft, Fallou die zegt dat hij niet veel hoeft te eten want mijn aanwezigheid heeft hem al gevoed, Adama’s moeder die koste wat kost met mij wil praten ondanks dat we elkaar niet verstaan, en de King of the Lamin’s die stroom krediet voor mij gaat kopen zodat de ventilator kan blijven draaien. En natuurlijk Adama die altijd precies weet wil ik wil en nodig heb, gek doet in de auto, hard liedjes voor mij zingt, zorgt dat ik altijd veilig ben en engelengeduld heeft als ik weer eens klaag over dat dingen hier zo lang duren.

Ik ga met lach en een traan richting vliegtuig. Ik ben hier nooit klaar, maar nu echt klaar voor vertrek. Bedankt, lief en mooi Gambia, voor wat je mij weer allemaal hebt gegeven!