Om 8.45 uur komen we aan bij Poco Loco. Gewend als ik ben met de tijd te leven heb ik Adama al tig keer gevraagd of we echt niet te laat zijn en hij verzekert mij dat we echt ruim op tijd zijn. Als ik zelf reken, dan kunnen we nooit in een kwartier van Kololi naar Banjul rijden, maar al snel blijkt dat 9.00 uur in Banjul ook een ruim begrip is. We komen er uiteindelijk om 9.45 aan en moeten alsnog wachten tot het bruidspaar getrouwd kan worden. This is Africa…

Impressie, denk er vooral heel veel geluid bij

Impressie, denk er vooral heel veel geluid bij

Bij Poco Loco staan alle taxidrivers klaar om naar Banjul te vertrekken. Wat een feest, nu al! Iedereen is aan het toeteren, veel jongens hebben fluitjes, er wordt gezongen en “Happy Marriage” geschreeuwd. Samurai, een vriend van Adama met een safari-auto, komt aanrijden met een Djembe band achterop zijn auto. De weinige toeristen die er nu zijn kunnen echt niet rekenen op uitslapen, wat een herrie! “We are too much”, roept Adama waarmee hij bedoelt dat ze geen maat weten te houden met feest en herrie maken. Geweldig zeg, wat een energie!

Als we in de auto stappen richting Banjul blijkt het spektakel door te gaan in de auto. Er wordt aan 1 stuk door getoeterd, de Djembe band speelt gewoon door, de jongens hangen schreeuwend en joelend uit hun auto, het is een bizarre optocht. Adama rijd voorop en moet zorgen dat de weg vrij is voor het echtpaar. En iedereen gaat ook aan de kant, sommige auto’s stoppen om het echtpaar toe te juichen, het lijkt wel of de koningin gaat trouwen! Zelfs de vele checkpoints mogen we zonder te stoppen voorbij rijden, de politie is het echtpaar goedgezind. Intussen begint het ook te regenen maar dat weerhoud de jongens niet om uit de auto te hangen en te zingen en te schreeuwen. In Banjul is het gelukkig niet heel druk op straat en ook hier gaat iedereen aan de kant. Dat is pas in stijl naar een huwelijksvoltrekking gaan!

In het gemeentehuis in Banjul is het druk. Schijnbaar kan er vanaf bepaalde tijden getrouwd worden en we moeten wachten op het stel dat voor ons bruidspaar aan de beurt is. We wachten buiten op het balkon waar we de huwelijksvoltrekking van het stel voor ons kunnen volgen. Het is een Afrikaans stel en de vrouw ziet er prachtig uit. En dan is ons bruidspaar aan de beurt. Voor we naar binnen gaan, vraagt de bruidegom aan Adama of hij wil tekenen als getuige. Geweldig zeg, wij plannen onze getuigen maanden voor de bruiloft, hier wordt dat 5 minuten voor het jawoord gevraagd. Maar dan, vlak voordat we gaan zitten fluistert de bruidegom Adama wat in het oor. Hij wil graag dat ik teken in plaats van Adama. Hoe bijzonder is dit, hij kent mij niet eens! Ik voel me vreselijk vereerd en ook wel een beetje opgelaten. Adama verzekert mij dat dit echt is wat de bruidegom wil, en dat hij het voor mij heel speciaal vindt en het echt niet erg vindt. Pff, bizar, maar heel gaaf hoor!

tekenenDe ambtenaar is een gezellige grappenmaker en de ceremonie is mooi. De bruid en bruidegom lezen hun huwelijksbeloften aan elkaar voor en de ambtenaar vertelt hen hun rechten en plichten en dan is het jawoord daar. De bruidegom knielt voor de bruid als hij de ring om haar vinger schuift. Ze zien er echt heel gelukkig uit! Dan wordt ik naar voren geroepen om samen met de andere getuigen te tekenen. In een helder ogenblik roep ik naar Adama dat hij foto’s moet maken dus ik heb het moment ook nog eens op camera staan!

 

djembe

De Djembe band in de auto speelt gewoon door

Na de huwelijksvoltrekking vertrekken we vanuit Banjul naar de plek waar het feest wordt gegeven. Ik weet niet waar het feest is en laat me verrassen. We rijden met hetzelfde kabaal weer terug en weer wordt de weg vrijgehouden voor het bruidspaar. Als we in Kotu afslaan richting Domino’s, denk ik “oh leuk, het feest is in Domino’s”. Niets blijkt minder waar, er moet alleen een rondje gereden worden langs Domino’s inclusief kabaal om het nieuwe bruidspaar aan te kondigen. Ditzelfde ritueel volgt op het strand bij Palmerino, Poco Loco en Senegambia. Het feest blijkt uiteindelijk in het huis van het bruidspaar te zijn, vlakbij de airport. Met hetzelfde kabaal rijden we de buurt in en ik vraag me af wat de bewoners van de herrie vinden. Maar zoals de weg werd vrijgemaakt en mensen stopten, komen ook hier de mensen uit hun huis om het bruidspaar te feliciteren.

Het feest blijft in volle gang, de Djembe wordt regelmatig uitgeleend aan verschillende gasten die willen laten zien dat zij Djembe kunnen spelen. En dat kunnen ze ook. Er wordt gedanst en gelachen, kortom, ik snap wat Adama bedoelt met “we know how to party”. De bruid komt op mij af en vraagt mij of ik al ontbeten heb. Dat heb ik niet dus ze stelt voor een echte lekkere Engelse omelet te maken voor ons. Voor alle gasten is er eten, maar zo zegt ze lachend “let’s have our own food in this crazy African madness”. De bruid en bruidegom kennen elkaar nu 3 jaar en hebben om 2 redenen besloten te trouwen: het is makkelijker voor de bruidegom om haar in Engeland te bezoeken en vanwege het geloof van de bruidegom. De bruidegom gaat niet in Engeland wonen, simpelweg omdat hij dat niet wil en ook zij dat niet ziet zitten. Zij denkt dat hij nooit goed zal kunnen aarden in Engeland en ik denk dat ze gelijk heeft. Daarbij is ze zelf “fat up” met Engeland en zou zij het liefst naar Gambia gaan. Dat is nu nog niet aan de orde, dus vooralsnog blijft zij meerdere keren per jaar naar Gambia komen. Zij legt mij uit dat het niet makkelijk is om in Engeland te praten over haar relatie met een Gambiaan. Mensen hebben een vooroordeel door alle verhalen die de ronde gaan op internet: Europese vrouwen zijn een ticket naar het welvarende Europa en de jongens zijn alleen maar uit op geld. Ik begrijp heel goed dat er vooroordelen zijn, zeker omdat er vaak ook sprake is van een groot leeftijdsverschil tussen de Europese vrouw en de Gambiaanse man (de vrouw is vaak ouder). Ik zie het hier ook veel gebeuren: vrouwen van middelbare leeftijd innig gearmd of dansend met een veel jongere Gambiaan. Ik vind het een complex verhaal: ik wil het niet veroordelen, niemand doet iemand kwaad, maar het valt me wel altijd op en zet mij aan het denken. Hoe weet je nou dat het echte liefde is? Is de relatie gelijkwaardig of is er toch altijd geld dat invloed heeft? Ik weet het echt niet en heb te doen met de bruid en bruidegom. Ze zien er zo gelukkig uit en zijn overduidelijk verliefd op elkaar, maar ze weten dat mensen een mening over hen hebben. Jammer is dat…

Intussen is het keihard gaan regenen en heeft iedereen een schuilplaats gevonden. Het scheelt dat het 14.00 uur is en vrijdag, dus veel gasten zijn naar de moskee wat ruimte in het huis geeft. Er wordt gekletst, gelachen en gedanst, de regen beïnvloed het feest niet. Ik heb ergens een rustig plekje gevonden en beschouw vanaf hier alles wat er om mij heen gebeurt. De sfeer is heel relaxed, het maakt eigenlijk niet uit wat je doet. In een hoekje wegkruipen kan hier gewoon zonder dat iemand denkt dat je het niet leuk vindt of bezig gehouden moet worden. Ik vind het een geslaagd feest en ik kan aan het bruidspaar zien dat zij dat ook vinden!

Aan het eind van de dag ben ik gaar: het was erg warm vandaag en de regen heeft verkoeling gebracht. Ook Adama is klaar om te vertrekken dus we nemen afscheid van het bruidspaar. Ik wens ze beiden het beste huwelijk ooit en bedank ze voor een geweldige dag. De bruid fluistert mij in het oor dat ze hoopt vanavond nog naar de reggae party van Domino’s tel gaan, maar niet weet of ze het red tot die tijd wakker en fit te blijven. Ik kan niet anders dan dat beamen: heel leuk om te gaan, maar ik weet niet of ik daar vanavond nog hetzelfde over denk. We shall see!