Poco Loco is het dus voor vanmiddag! Ik ben er nog niet geweest deze week, ze zijn nu in het regenseizoen alleen in het weekend geopend. Leuk om er weer te zijn en bekende gezichten te zien. En ook hier weer de veel gestelde vraag “how are mom and dad?” Ik antwoord dat het goed met ze gaat en dat ze snel weer terugkomen. Het welbekende “soon” in Afrika, het kan alles betekenen.

Geïnstalleerd op mijn bedje bekijk van achter mijn zonnebril wat er allemaal gebeurt. Spelende kinderen, voetballende jongens, fruit- en pindaverkopers die bij de weinige toeristen proberen hun business te verkopen, er hangt een leuke sfeer op het strand. Er komt een sieradenverkoper voorbij die vraagt of ik “Mister Rolex” heb gezien. Ik antwoord hem lachend dat ik echt niet weet wie dat is, en het blijkt een man te zijn die horloges verkoopt (natuurlijk!). De man grijpt zijn kans om mij zijn zelf gemaakte sieraden te laten zien, en te benoemen dat hij nog geen business heeft gehad vandaag door het laagseizoen. Ik bekijk zijn sieraden met iets teveel interesse en als hij benoemt dat het echt zilver is en hij mij een mooie prijs kan geven vanwege het seizoen, dan zwicht ik. Ik koop 4 armbandjes van hem en denk een goede deal gemaakt te hebben. Tevreden zak ik onderuit in mijn bedje. Als Adama een tijdje later langskomt en ik hem vertel wat ik heb gekocht, kijkt hij mij argwanend aan. Hij wil zien wat ik heb gekocht en als hij mijn armbandjes ziet, kijkt hij nog ernstiger. “Wat heb je ervoor betaald”, vraagt hij en als ik het bedrag noem krijgen we bijna ruzie. “Maar het is zilver”, roep ik waarop hij antwoord dat ik echt geen oog heb voor zilver, want deze armbandjes zijn toch echt van ijzer gemaakt. Als ik mezelf hoor zeggen “ja maar hij zei dat het zilver was” besef ik dat ik me heerlijk heb laten neppen. Adama is oprecht teleurgesteld in mij, hij dacht dat ik in de tussentijd wel wijzer was. Tja, dat dacht ik ook….

The King of the Lamin´s is onderweg naar Poco Loco, hij vond het wel weer tijd dat we elkaar zouden zien. Hij komt het strand oplopen met een dikke bodywarmer aan. Ik kijk hem vragend aan: het kan wel regenseizoen zijn, maar koud is het toch niet? Het blijkt dat Lamin een motor heeft geleend en op de motor is het toch wel koud. Ik blijf het lachwekkend vinden: natuurlijk is het frisser op de motor, maar een bodywarmer lijkt mij wat overdreven. Als ik Lamin vraag waar zijn helm is, zegt hij dat hij er halverwege achter kwam dat hij zijn helm was vergeten en dat het niet de moeite was ervoor terug te rijden. Hoe kan je nou je helm vergeten?? Ik ben echt een beetje boos op hem: zonder helm in dit drukke en onvoorspelbare verkeer, hartstikke gevaarlijk! Hij geeft me gelijk, maar ik zie dat hij het de volgende keer gewoon weer doet.

Het dagje strand is voorbij, de zon gaat bijna onder. Het wordt nog drukker op het strand, de mensen vieren hun zondagavond graag op het strand. Ik ga terug naar Brufut, vanavond is mijn laatste kans op de reggae party in Domino’s en ik kan niet weggaan zonder daar te zijn geweest!