Medio mei ben ik weer in het vliegtuig gestapt naar mijn “second home”. Reizen in Coronatijd is niet makkelijk, maar het was weer zeer de moeite waard!

Het waren heerlijke weken van rust, ruimte, zon en frisse lucht. Tegelijkertijd was het ook verdrietig: de lege stranden, de lege restaurants en strandtenten, de fruit ladies en de verkopers op het strand zonder enige business, de taxichauffeurs en gidsen die al meer dan een jaar geen werk hebben. De neveneffecten van Corona zijn pijnlijk zichtbaar. En niet alleen aan de kust, ook in het binnenland heeft men het zwaarder dan ooit. De afhankelijkheid van toerisme is groot en sijpelt door het hele land. De mensen werkzaam in de toeristenindustrie kunnen hierdoor ook hun families in het binnenland ondersteunen en dit is geheel weggevallen. Er is veel geld gedoneerd door o.a. de Europese Unie, maar helaas ziet de bevolking hier bar weinig van terug. De huidige reisbeperkingen en de besmettingen in Europa doen ook nog niet vermoeden dat het seizoen in oktober van start kan gaan.
De wisselkoers geeft aan hoe slecht het met de economie is gesteld: voor € 1,- krijg je 60 GMD. Ter vergelijk, voor Corona was dit tussen de 50 en 55 GMD.

Corona zelf daarentegen lijkt niet heel erg huis te houden in Gambia. De besmettingen zijn laag, daar staat wel tegenover dat er weinig getest wordt. Onderzoekers denken dat het immuunsysteem van een Afrikaan veel beter bestand is tegen Corona. Ik hoop dat het waar is en tot nu toe lijkt dit in Gambia ook het geval.

Ik had heel graag deze reis een aantal nieuwe trips willen doen. Zo wil ik heel graag naar Saloum Delta: als je met het vliegtuig aankomt in Gambia ziet dit er vanuit de lucht geweldig uit! Dit is echter in Senegal, net over de grens van Gambia, en Senegal binnenkomen is vanwege Corona momenteel niet makkelijk en te tijdrovend voor een paar dagen bezoek.
Ook wil ik heel graag naar Dindefelo, op de grens van Senegal en Guinee. Hier vind je prachtige watervallen en hele mooie natuur, is mij verzekerd! Helaas gaat ook deze trip dit keer niet lukken. Maar, zo wordt me iedere keer weer gezegd: “soon things will get normal again”.

Een bezoek aan het binnenland is wel mogelijk en ik wil heel graag naar Captain Hippo in Kuntaur! De trip naar Kuntaur is 1 van mijn favorieten en de boottocht met Captain Hippo over The Gambia is geweldig. Ik heb aan Adama gevraagd of zijn kinderen meekunnen: ze hebben nog zo weinig van hun land gezien en Awa heeft al heel vaak gevraagd of ik de hippo’s weleens heb gezien. De kinderen moeten natuurlijk naar school dus gaan we in het weekend.

De rit naar Kuntaur is al heerlijk. Vanuit de drukte van Kololi naar de drukte van Brikama waarna we in de rust van de natuur terecht komen. De weg leidt door dorpjes waar de kleurige was voor de huizen hangt te drogen, geiten loom langs de weg staan, kinderen achter autobanden aan rennen en de mannen hun thee aan het drinken zijn. De dorpjes worden afgewisseld met uitgestrekte mangrove vlaktes en bossen van palmbomen. Ik heb hier vaker gereden en elke keer weer is het heerlijk! Foto’s maken lukt niet goed, ik ben niet de beste fotograaf en vanuit een rijdende auto wordt het er niet beter op.

In Kuntaur verblijven we in guesthouse Kairoh Garden. Met de leuke huisjes en het terras aan de rivier vind ik het een heerlijke plek. Bij de rivier vinden we Captain Hippo en het is een warm welkom. “Long time, how are you, how is your dad”. Ik ben een aantal jaar geleden met mijn vader in Kuntaur geweest en we hebben toen een geweldige boottrip en kanotocht met hem gemaakt. Met de boot bezochten we Baboon Island van het Chimpanzee Rehabilitation Project en zagen we verschillende nijlpaarden. Met de kano zijn we de zijtakken en mangroves van The Gambia in gevaren waar we veel vogels en de mooie natuur hebben gezien. Captain Hippo weet veel te vertellen over de dieren en de natuur en hij lacht altijd. Het is echt een feest om met hem op pad te gaan.

De boottocht is wederom prachtig! We varen langs het guesthouse naar Baboon Island waar we samen met de gids op zoek gaan naar de chimpansees. Het duurt even, maar dan zien we ze hangen en slingeren in de bomen. De gids legt de kinderen uit hoe belangrijk het is dat dit project blijft bestaan en hoe belangrijk het is om de natuur te beschermen. “Vertel al je vriendjes en vriendinnetjes hoe mooi het hier is en wat voor belangrijke rol wij als mens spelen in het behoud van de natuur!” De gids legt uit dat de stichting bij de overheid in Gambia lobbyt om de scholen de mogelijkheid te geven schoolreisjes te organiseren naar dit gebied. Men probeert hier sponsoring voor te vinden, dit is zo’n belangrijk onderdeel van het onderwijs en de kinderen in Gambia hebben zo weinig van hun eigen land gezien.

Nadat we de apen hebben gezien, is het tijd om de nijlpaarden te zoeken. “I promised these kids hippo’s, so we have to find hippo’s!” roep ik naar Captain Hippo. Natuurlijk geeft hij mij zijn breedste lach! “You know Maaike, you cannot make appointment with the animals”, roept hij terug. Maar natuurlijk weet hij ook dit keer de hippo’s weer te vinden. Het is hoog tij, we zien vooral de koppen boven water. Er is een baby hippo, hij ligt naast zijn moeder in het water. Een baby hippo is nog steeds erg groot, ik kan het onderscheid tussen beiden bijna niet zien. De kinderen kijken hun ogen uit en zien elke keer weer op een andere plek een nijlpaard zijn kop boven water steken. We blijven een tijdje dobberen en genieten van het uitzicht en de stilte op de rivier. Heerlijk is het en de kinderen vinden het fantastisch.

Na ruim 1,5 uur komen we weer terug bij het guesthouse en gaan we op zoek naar een koud drankje op het terras aan de rivier. We nemen afscheid van Captain Hippo met “see you soon, say hi to your dad, this time you don’wait so long to come back”. Ja, dit is en blijft 1 van mijn favoriete trips!