Drie weken heb ik weer in Gambia mogen doorbrengen. Graag had ik de trip naar Dindefelo en Saloum Delta gemaakt, maar de huidige Corona regels lieten mij met alleen een vaccinatiebewijs de grens van Senegal niet passeren. Het alternatief: een rondje Gambia! Bekende plekken voor mij, maar heerlijk om het binnenland weer in te gaan en de natuur te bewonderen (heel groen na alle regen!) en mooie mensen te ontmoeten. Op trip gaan in Gambia is altijd een avontuur!

We vertrekken vroeg naar het uiterste puntje van Gambia: Basse. Dit is ongeveer 6 uur rijden door kleine en wat grotere dorpjes, langs mangroves en door het vele groen van de diverse flora die Gambia te bieden heeft. Er heerst een soort vredigheid in het binnenland: slaperige dorpjes, boeren die hun vee laten grazen, mannen die attaya maken, vrouwen die de was doen en kinderen die spelen met wat beschikbaar is. Het leven is hier niet makkelijk en de armoede is zichtbaar. Maar het lijkt alsof men hier meer rust heeft en meer in balans is. Het is zo anders dan de jachtige en drukke sfeer van het kustgebied.

Onderweg zien we regelmatig auto’s met alarmlichten voorbij komen. Al snel begrijpen we van een lifter dat de president vandaag langs komt rijden en deze auto’s zijn onderdeel van zijn escort.
Als we een politieagent een lift geven, horen we dat er een ongeluk is gebeurd, ongeveer een uur voor de grotere stad Soma. Al snel zien we heel veel mensen bij elkaar staan en we stoppen om de politieagent uit te laten stappen. Binnen 1 minuut ligt de gewonde chauffeur van de verongelukte auto op onze achterbank: een ambulance bellen heeft niet heel veel zin, het duurt te lang voordat deze ter plaatse is. De jongen huilt en kreunt van de pijn. Op dit soort momenten heb ik altijd spijt dat ik geen verpleegkundige of arts ben. Adama rijdt zo snel als hij kan naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Dit duurt toch nog zo’n half uur en we maken ons grote zorgen over de gewonde jongen. Hij lijkt pijn te hebben bij zijn buik en middel en hij is in paniek. Zijn broer probeert hem gerust te stellen en gelukkig komt hij na een kwartier wat tot rust.

Bij aankomst in het ziekenhuis in Bwiang rijden we direct naar de eerste hulp. De jongen kan zelf uitstappen en wordt opgevangen door de mensen in het ziekenhuis. Wij moeten vooral de ingang zo snel mogelijk weer vrijmaken dus we moeten direct weer vertrekken. Zijn broer wil Adama geld geven voor het wegbrengen wat Adama direct afwijst. We zijn blij dat we hebben kunnen helpen. Adama noteert wel het telefoonnummer van de jongen zodat we later kunnen vragen hoe het met hem gaat. Wat is het leven toch hard hier: een ongeluk krijgen en afhankelijk zijn van een automobilist die je naar het ziekenhuis wil brengen….

Na een tijdje rijden zijn we van de schrik bekomen. We komen aan in Soma waar we een korte koffiepauze inlassen om vervolgens onze weg naar Basse te vervolgen. In Bansang worden we tegengehouden door een aantal agenten. De president komt er bijna aan en de weg moet vrijgemaakt worden. We stoppen en stappen uit, het gebeurt niet elke dag dat ik de president in levende lijve kan zien. En ja hoor, al snel komt daar dan de auto waar de president met zijn vrouw in zit. We zwaaien uitbundig, net als alle mensen die langs de kant van de weg staan. Het is een kort moment en al snel nadat de auto met de president voorbij is, mogen we weer doorrijden.

Na 6 uur komen we dan eindelijk aan in Basse. Basse is een middelgrote stad en kenmerkt zich vooral door de vele scooters die er rond rijden. Toeristen kunnen samen met een chauffeur per scooter de stad en de omgeving verkennen. De scooters worden ook gebruikt als vervanging voor een auto. Dat maakt het verkeer in Basse een stuk minder druk en prettiger dan in het kustgebied.

We overnachten in Basse in een guesthouse net iets buiten het centrum. Het is een net guesthouse, de bedden zijn prima en de badkamer eenvoudig maar functioneel. De mensen zijn ontzettend vriendelijk. We mogen de kamers zelf uitkiezen en er worden direct stoelen buiten neergezet zodat we rustig kunnen bijkomen van de reis. Er is geen restaurant, maar we kunnen onze bestellingen doorgeven aan de receptie en dan wordt het (per scooter!) afgeleverd bij het guesthouse. We bestellen wat koude drankjes en binnen 15 minuten worden deze afgeleverd bij onze kamers. Er wordt een ijsblok bij geleverd zodat we de drankjes koud kunnen houden. Wat een slim concept!

We besluiten zelf wat te eten te gaan kopen in het centrum. We vinden een piepklein restaurantje waar we Afra kopen, geroosterd geitenvlees. Bij terugkomst in het guesthouse blijkt dat de eigenaar zelfs tandenstokers to go heeft meegegeven, wat een service!
Na het eten rol ik mijn bed in: na een lange dag en een lange en zeer leuke reis duurt het niet lang voordat ik in een diepe slaap val.